Publicatie Evaluatie van mitochondriale stress na blootstelling aan ultraviolette straling en 5G-radiofrequentievelden in menselijke huidcellen

Hiervoor gebruikten de onderzoekers menselijke cellen: fibroblasten en keratinocyten. Fibroblasten zijn cellen die aanwezig zijn in het bindweefsel dat een weefsel van het menselijk lichaam is; het werkt als een "cement" tussen de verschillende bestanddelen van ons lichaam en zorgt zo voor samenhang tussen cellen, weefsels en organen. De fibroblasten kunnen ook betrokken zijn bij de reactie op de signalen van cellulaire stress. Keratinocyten zijn huidcellen. Deze cellen produceren een eiwit genaamd keratine dat de huid resistent en ondoordringbaar maakt. Keratinocyten spelen ook een cruciale rol bij de bescherming van de huid tegen UV-gerelateerde schade en bij de verdediging van het immuunsysteem van de huid, bijvoorbeeld in geval van letsel of infectie.

Voor hun experimenten vormden de onderzoekers 7 groepen voor elk celtype, dus in totaal 14 groepen. Verschillende blootstellingsomstandigheden werden getest: de blootstelling aan enkel EMV, enkel UVB, blootstelling aan beide tegelijkertijd (EMV-UVB), positieve controlegroepen (een reeds bekende werkzame stof veroorzaakt het effect) en negatieve controlegroepen (blootstelling veroorzaakt geen effect).

De onderzoekers beoordeelden de mitochondriale stress via twee parameters: reactieve zuurstofcomponenten (ROS) en celmembraanpotentiaalverlies. Reactieve zuurstofcomponenten (ROS) worden normaal in het lichaam geproduceerd tijdens het functioneren van de cellen en als reactie op omgevingsstress (temperatuur, infecties, verwondingen, enz.). Bij een teveel kunnen deze ROS leiden tot zogenaamde oxidatieve stress, wat een onevenwicht is tussen de productie van ROS en de antioxidante verdedigingsmechanismen van het lichaam. Oxidatieve stress kan schade veroorzaken aan de gezonde cellen en weefsels in het lichaam. Het membraanpotentiaal is een verschil in elektrische ladingen tussen de binnen- en buitenkant van een cel. Dit potentiaal maakt met name uitwisselingen van geladen deeltjes (bijvoorbeeld calcium- of natriumionen) tussen de binnen- en buitenkant van de cel mogelijk, wat belangrijk is voor de goede werking ervan.

Uit de waarnemingen van de onderzoekers bleek een statistisch significante afname in de ROS van de fibroblasten blootgesteld aan 5G-EMV (1W/kg). De blootstelling aan 5G-EMV (0,25 en 1 kg/W) daarentegen zorgde voor een lichte doch statistisch significante verhoging van de effecten van UVB,, in het bijzonder voor de keratinocyten. Wat betreft het membraanpotentiaal werden voor geen van beide celtypen andere effecten waargenomen. Bovendien werd de temperatuur gemonitord en zagen de onderzoekers een stijging vooral bij het gebruik van een verhoogde SAR (“Specific Absorption Rate”, specifieke absorptiesnelheid van straling, de maateenheid voor de hoeveelheid radiofrequentie-energie die door het lichaam wordt opgenomen tijdens het gebruik van een mobiele telefoon). Daarom kan een thermisch effect niet worden uitgesloten.

De onderzoekers concluderen terecht dat verder onderzoek nodig is om na te gaan of de blootstelling aan 5G-EMV een beschermend effect kan hebben of juist de negatieve effecten van UV-B-straling kan vergroten. Het is daarom niet mogelijk om op basis van deze studie, die de kwaliteitscriteria van een goed ontworpen protocol heeft, te concluderen dat 5G-EMV een beschermend of schadelijk effect heeft op het niveau van cellen.